Ұлыма қарап нағыз мұсылман етіп тәрбиелеп өсіремін, қари болуына барымды саламын деп көп ойлаймын. Бірақ неге мен өзімді ойламаймын. Мен неге дұрыс мұсылман болуға тырыспаймын. Әр адам әуелі өзін түзеуі керек емеспе? Өзімді түзесем балаларымда маған қарап бой түзейді. Мына өмірде көбіміз өзімізден гөрі басқаны түзетуді ойлаймыз. Басқаның кемшілігін байқап соны неге дұрыстамайды деп көөөп ойланатынымыз анық. Анықтап қарасақ өз бойымыздан санап тауыса алмайтын кемшіліктер шығатыны анық. Өзінің кемшілігін көрмейтін адамның терең ойланбайтыны бесенеден белгілі. Басқаны көп ойлап, өзгелерге жанымызда ашып тұрады. Шынтуайтында нағыз жанымыз ашитын адам болса, ол анық өзіміз. Өзіңді ойлаумен қара бастың қамын ойлау дегеннің арасы жер мен көктей. Өзіңді ойлау өз мүмкіндіктеріңді уысыңнан шығармау деген сөз. Мен болдым, маған осы жетеді деумен шектеліп жүргеніміз жалғанба? Миыма кірмейді, басыма қонбайды деген сылтауды менде көп қолдандым. Қазір ойласам жалқаулықпен айтылған сөздер екен. Иә, кәдімгі еріншектің өзін-өзі алдауы. Осыған қарап адам өзін-өзі алдайды, ақтағысы келеді. Бірақ ақталудың жолы бұл емес. Алла сана берген екен соны бар қажыр-қайратыңмен дұрыс әрі тиімді пайдалана алу бұл нағыз бақыт, тілмен жеткізе алмайтын шаттық. Балама қарап мен осылай етемін, бүйтіп тәрбиелеймін дегенмен, мен сондай болмасам артымдағылар қайдан оңсын. Арттан еріп келе жатқанға қарап соны түзегенше, алдындағы арықты дұрыс қазып, жөн сілтесең, сол жолмен ағары сөзсіз. Ал мен арық қазбастан, жол салмастан басқаға міндет жүктегенім қайткенім, қай оңғаным. Ұрпақ азбасын десек біз қайратты, иманды, салихалы болуымыз міндетті. Мұны түсінген екенмін тез іске кірісу қажет. Мүмкін сізде түсінерсіз...
Ойлар! Төлебек Амалхан. 28.01.2017